Njörður Helgason fjallar um vegaframkvæmdir í nágrenni Víkur í Mýrdal.

ÉG VAR að lesa umsagnir til umhverfisnefndar Alþingis vegna þingskjals 239 frá umhverfisráðherra um friðun á hvönn og verndun á svæði brekkubobba í austanverðu Reynisfjalli.
Það eru einnig komnar fram athugasemdir við þetta skjal frá aðilum sem eru fylgjandi því og frá þeim sem færa rök fyrir óþarfa þess.

Austurhlíðar Reynisfjalls voru áður fyrr annálaðar fyrir blómaskrúð og hvað þær væru vel grónar. Hvönnin átti erfitt uppdráttar meðan svæðið var beitt. Hún óx skást á þeim stöðum sem fé komst ekki að. Fyrir um 3 áratugum var frístundabændum meinað að beita fé sínu í brekkurnar. Svæðið var friðað. Eftir það fór hvönnin að vaxa óáreitt upp um allar hlíðar og sá sér á svæði sem hún var tiltölulega lítið á áður. Hún æddi því yfir allar brekkurnar og láglendið neðan þeirra.

Staðan er þannig í dag að hlíðarnar eru grænar og fallegar frá maí fram í september. Á öðrum tímum ársins eru þær eitt moldarflag. Hvönnin er búin að yfirtaka allt svæðið og drepa þann gróður sem þar var. Rótarkerfið hefur pælt upp jarðveginn og hæð og þéttleiki hennar hleypir ekki nægri birtu að lægri gróðri.

Hvort að menn fari aftur að nýta svæðið á ný fyrir búpening er ekki víst. Það er þó ekki þörf á að friða svæðið svo ítarlega að ekki megi fara út í þarfar framkvæmdir í fjallshlíðinni.

Það er draumur margra og hefur verið lengi að gerð verði jarðgöng undir Reynisfjallið, til að bæta samgöngur um Suðurlandið. Ekki bara um Suðurlandið heldur á milli landsfjórðunga. Með jarðgöngum mundi verða láglendisvegur allt frá Reyðarfirði að Kambabrún. Vegurinn um Mýrdalinn mundi þá flytjast af snjóþungum kafla innan Víkur niður á láglendið. Hann mundi þá liggja gegnum Reynisfjall á láglendinu vestan þess að núverandi vegi án þess að fara um holt og hæðir.

Jafnframt þörf á úrbótum á þjóðveginum kallar stanslaus ágangur sjávar á aðgerðir til að sporna við því að sjórinn grafi sig meira inn í sandinn. Verulega hefur gengið á landið framan við Víkina svo að aðgerða er þörf. Tilvalið er að samtvinna framkvæmdir við sjóvarnir og vegagerð að gangamunnanum austan við Reynisfjall.

Að verndun landnema í íslenskri skordýraflóru eigi að ganga svo langt að hún standi í vegi fyrir nauðsynlegum úrbótum er ekki rétt. Hlíðarnar láta ekki mikið á sjá þó að gangamunni gægist út úr fjallinu. Svæðið sem hvönnin og brekkubobbarnir hafa verður ekki skert að neinu ráði við framkvæmdirnar.

Fyrir áhugasama má finna efni um málin á myrdalur.is og vik.is.

Höfundur er húsasmiður, bjó í Mýrdal og er áhugamaður um vegabætur.